Iritziak

Resultado de imagen de arnaldo otegi eh bildu Arnaldo Otegi Mondragon. EH Bilduko koordinatzaile orokorra

Hauteskundeak aurreratzeko Espainiako presidenteak egindako iragarpenak ez gaitu harritu EH Bildun. Aurrerapen hori gertatuko zela jakin bagenekien eta, orain ere, ez dugu kale egin.

Espainiako estatuak bizi duen Erregimen krisi larria kontuan izan gabe ezin da aztertu hauteskundeak aurreratzeko erabaki hori. Espainiako estatuak bizi duen Erregimen krisi larriak testuinguru historiko osoa baldintzatzen zuela aspalditik esaten ari ginen EH Bildutik.

Egiturazko krisi hori hainbat aldagairen baitakoa dela esaten aritu gara EH Bildutik azken urteotan:

– Espainiako estatuaren ekonomiaren eta produkzio egituraren ahultasuna agerian utzi zituen finantza eta ekonomia krisiak. Espainiako estatuak ez dauka produkzio sistema eta ehun ekonomiko lehiakorrik. Espainiako estatuak ez dauka ekonomia bideragarririk. Epe labur-ertainerako iragartzen ari diren ekonomia eta finantza krisi berri bati aurre egiteko baliabiderik ez dauka Espainiako estatuak. Espainaiko estatuak ez dauka bideragarritasun ekonomikorik. Espainiako estatuaren egituraren barruan ez dago ikuspegi sozialetik aurreratua izango den gizarte garapenean sinesterik.

– Kataluniako Errepublika eraikitzeko prozesu demokratikoak edota Euskal Herrian burujabetzaren aldeko gehiengoak egoteak 78an diseinatu zuten lurralde eredua zartarazi du. Pertsuazio demokratikoari uko egin dio estatuak eta ez dauka eskaintza politikorik katalanen, euskaldunen, galiziarren eta kanariarren helburu nazionalen nahiei erantzun demokratikoa emateko. Aurreko asteartean, Kataluniako ordezkari independentisten aurka Gorenean hasi zen epaiketa da horren erakusle garbiena. Hau da, bideragarritasun ekonomikoaz gainera, lurralde krisiak eragindako ezegonkortasun politiko eta instituzionala ere badauka.

Testuinguru honetan hartu dute indarra Espainiako elite ekonomiko eta politikoen artean tesi atzerakoi eta autoritarioenek. Haiek dira kontraerreforma autoritarioa abian jartzea erabaki dutenak, Erregimenaren krisiari erantzuteko. Monarkia, Felipe VI.a, IBEX 35-a, kasta judiziala eta estatu-aparatuak daude bloke atzerakoei horren barruan. Bloke atzerakoi eta autoritario horren beso politikoa PPk, Ciudadanosek eta Voxek osatzen dute.

Hauxe kontraerreformaren programa politikoa: 155. artikulua modurik gogorrenean indarrean jartzea, eskumenak berreskuratzea eta birzentraliazioa, langileei eskubideak murriztea eta indar independentisten ilegalizazioa. Ezer berririk ez Espainiako eskuinaren historian. Hauxe da gainera datorkigunaren errealitatea. Era horretara, bloke horren batuketak larrialdi historiko baten aurrean jarriko luke gure herria.

Bloke atzerakoi horren aurrean dago PSOE; Espainiako estatua demokratizatzerik ez du nahi, baina nahita ere ezingo luke. Ez baitugu ahaztu behar Katalunian 155. artikulua indarrean jarri zuenetako bat izan zela PSOE. Autodeterminazio eskubidearen ukazioa edo gure herriaren burujabetza ez aitortzea, hori baino ez zaigu etorriko euskal herritarroi PSOEtik. Gure herriko langileen eskubideen defentsarako politika ekonomiko eta sozialik ez da etorriko PSOEtik.

Eskuin autoritarioa geratzeko eta gobernu berri baten politikak modu inteligentean baldintzatzeko alternatiba egon badagoela uste du EH Bilduk. Horretarako, beharrezkoa da estaturik gabeko nazioen arteko indarren batuketa eta sinkronizazio politikoa, Espainiako Kongresuan ezkerreko subiranisten indarra ahalik eta handiena izateko. Eskuin atzerakoia geratzeko eta Espainiako estatuak behar duen demokratizaziora urratsak emango dituen gobernuren jarduna baldintzatzeko berme bakarra subiranisten, errepublikazaleen eta aurrerakoien batuketa elektorala eta politikoa da.

ERCrekin, BNGrekin eta Kanariak Uharteetako, Asturiasko, Aragoiko alderdiekin Europako hauteskundeetarako hautagaitza bateratua osatzeko gai izan da EH Bildu. Batuketa ariketa bera egin beharko genuke Madrilgo Kongresuko eta Senatuko hauteskundeetarako. Eskuin autoritarioa geratzeko eta estatuaren demokratizazioa ekarriko lukeen elkarrizketa, negoziazioa eta akordioa bultzatzeko.

Hauteskundeen testuinguruan indar errepublikazaleeu, aurrerakoiek eta subiranistek bat egitea eta gutxienekoen programa politiko komuna defenditzeko konpromisoa dira EH Bildurentzat autoritarismoa geratzeko eta gure herrietara egiazko demokrazia ekartzeko berme bakarra.

Autodeterminazio eskubidearen defentsa, presoak eta erbesteratuak etxera itzultzeko bide orria eta neoliberalismoari eta austerizidioari aurre egingo dioten politiken defentsarako konpromisoa izan beharko lirateke gutxieneko programa horren ardatzak. Berriro diogu: indarrak batzeko unea da, erabakigarriak eta eraginkorrak izateko unea da.

Neofaxismoa geratzea eta gure herrien burujabetzari atea irekitzea ekarriko duen bloke historikoa osatzeko aukera paregabea daukagu estaturik gabeko nazioek eta herriek. Lan egiteko, batzeko eta adosteko unea da; pazientziaz, inteligentziaz eta eskuzabaltasunez jokatzeko unea da. Aukera historiko baten aurrean gaude.

Horren ostean etorriko dira konbentzitzea, arrazoitzea, entzutea, irribarre egitea, botoa ematea eta, ondo eginez gero, irabaztea! Goazen aukerak baliatzera!

 

David Fernandez DAVID FERNANDEZ (CUPeko kidea)

Gaur. Bai. Eta zuzenean. Gurutzada: epaiketa politikorik handiena, Kataluniako gizartea salbuespen egoeraren pean, frankismoaren amaiera. Memoria antidoto bat da ispilu desitxuratuen kontra, botereak berezkoa baitu ahanztura: ez da lehen epaiketa politikoa, eta ez da epaiketa politiko bakarra. 18/98 makrosumarioa eta euskal lurretan ezarritako salbuespen hamarkada minez gogoratzen dugunontzat, segida bat da: Estatu Arrazoiaren bokazio autoritarioaren eta borondate errepresiboaren segida. Lehen paradoxa eusko-katalana: dena da posible indarkeriarik gabe (hala zioten Euskal Herrian). Dena ezinezkoa da pazifismoarekin (hala agintzen dute Kataluniaren kontra).

Urriaren 1aren errepresioak errepresio politikoaren molde guztiak hartu ditu (formala eta informala, legala eta zuzenbidetik kanpokoa): erbestea eta espetxea, matxinada delituak, zigor ekonomikoak eta eraso ultraeskuindarretako sistemaren borra luzagarria. Gaur egun, 1.500 baino ikertu gehiago daude, tartean herrialdeko alkateen %75. «Atzetik kontrolatuko dugu», zioen Cosidok; azkenean, Marchena ariko da, Estatuko bunkerra, eta aurretik.

Epaiketak agerian utziko duena hau besterik ez da: aurrera segitzen duela katalanen autodeterminazioaren kontrako indarkeria instituzionalak. Aurrena, borrak hautetsontzien kontra; orain, auzitegiak hautetsontzien kontra. Horren atzeko partean, espetxe zigor handiak, autodeterminazioaren kontrako zigor inkisitorial zentzagarri moduan. Bataila desorekatu batean erabakitzen da hori: luzaroko Estatu arrazoia, Kataluniaren askatasun politikoaren arrazoi demokratikoaren kontra. Lehen epaiketa da, bai, baina ez bakarra kaos juridiko honetan: gertaera berak, lau instantziatan epaituak. Arbitrariotasun planifikatua eta labirinto itsua, mataza eta estrategia gisa.

Hasteko, hamabi pertsona epaituko dituzte (espetxean dituzte gobernu erdia, parlamentuko presidentea, eta herri organismo nagusien bozeramaileak). Epaia, ordea, honetarako idatziko dute: mehatxatutako askatasun baten mugak berriz definitzeko, eta bi milioi pertsona baino gehiago zigortzeko. Eta, hedaduraz, Kataluniako gizarte osoa zigortzeko: oposizioko politikariak espetxeratuta gizarte hobe batean biziko dela uste duena ezin gehiago engainatzen da. Alternatiba demokratikoak blokeatzeko, deep state hispanikoaren perbertsioaren borondate makurrak tu egiten du: salbuespena luzatu, konponbide oro oztopatzeko. Horixe nahi dute: krisi luze batean giltzapetu nahi gaituzte (kaiola luze batean), dekretatu ahal izateko ezin garela handik atera, egiten duguna egiten dugula. Agambenek luze eta zabal esplikatu du: legea behartu, legea inposatzeko; salbuespena arau bihurtu. Ezer berririk ez, eta cara al sol. Galeanok honela idatzi zuen 1978an: «Makinak modua ematen du izugarrikeria onartzen ikasteko, neguan hotza onartzen den bezala».

Beste latitude batzuetan ikasitako lezioak: epaiketa politikoak ez dira erabakitzen auzitegian soilik —kaleak hitz egiten du, eta herriak eskatu egiten du—, eta itxaropen bakarra ezin da izan Estrasburgoren zain egotea. Itxaropenarekin kontraesanean dagoen dialektika bat: estatuak nolako ahultasuna erakusten du hautetsontziak jartzeagatik 200 urteko espetxe zigorra eskatzen duenean? Nola garaitu Estatu arrazoia? Nola eragotzi shock-aren doktrina? «Hura desobedituz», diote dakitenek. Zeren eta bai baitakigu zein den hori ez egitearen alternatiba.

 

 

Mirian Campos, Bea Ilardia eta Ainhoa Beola (EH Bilduko kideak)

Orain, mugimendu feminista martxoaren 8ko greba antolatzeko motorrak berotzen ari dela, une egokia izan daiteke hausnartzeko zergatik interesatu ahal zaigun feministoi estatus berriaren inguruko eztabaida.

Estatus berriaren testuari erreparatzen badiogu egin dezakegun lehendabiziko konstatazioa da erabakitzeko eskubideak bere espiritu osoa bustitzen duela, eta hori, ikuspuntu demokratikoari dagokionez, desiragarria da. Herritar bezala erabaki nahi dugulako, pertsona bezala eta, batez ere, emakume bezala erabaki nahi dugulako. Erabakitzeko eskubidea egikaritzea funtsezkoa da gure gorputzen, gure sexualitatearen, gure lan-baldintzen edota gure aisialdiaren gaineko erabakiak hartu nahi ditugulako. Eta, horretarako, gure erabakiak errespetatuak izango diren marko politiko eta instituzionala ere beharko dugu. Faxismoaren olatua oldartzen ari den honetan, tresna guztiak baliatu beharko ditugu emakumeok sutsuki defendatu eta lortu izan ditugun konkista politiko eta sozialak ez galtzeko.

Estatus berriaren VI. Oinarriak eskubide zerrendatze bat gauzatzeko agindu zehatza jasotzen du non emakumeon eskubideak bereziki hartu beharko liratekeen kontuan. Legebiltzarreko hiru indarrek (EAJ, EH Bildu eta Podemos), hau da, parlamentarien %76k babesten dute asmo hori. Beraz, aukera paregabea izan daiteke era berezituan zein zeharkakoan emakumeen eskubide zerrendatze aurrerakoia gauzatzeko, babes-sistema batek bermatuko lukeena.

Beste aldetik, IV. oinarrian subjektu politiko berriak izango dituen botereak zehazten dira. Botere judizial propioaren gaineko apustua iradokitzen da, berezko antolaketa eta berezko ereduetan gauza daitekeena. Feministok ez dugu sinisten gaur egungo justizia patriarkalean. Baina Justizia antolatzeko ahalmena hemen egongo balitz, aukera egon liteke beste parametro batzuen arabera antolatzeko. Are gehiago, estatus berrian Euskal Eskola Judiziala sortzea aurreikusten da. Euskal Herrian ikasitako eta hezitako juristek euskal jendartearen baloreak eta idiosinkrasia barneratuko balituzte, errazago izango litzateke gure ingurune hurbilean ezagutu ditugun prozesuak (La Manada dela, Altsasuko kasua dela...) neurri handi baten ekiditea. Hemengo justizia hemengo jendarteari begira egongo dena. Hemengo emakumeok babestuko gaituena. Utopikoa? Galeanok esango lukeen moduan, aurrera egiteko balio dezan!

Mugimendu feministak kalean jarraituko du, kaletik ari garelako gure aldarrikapenak bultzatzen. Kalean egoteak ematen digun antolakuntzatik ari garelako gure arteko eztabaidak sustatzen. Kaletik ari gara tokian tokiko eragileei gure aldarrikapenak helarazten. Baina herri mugimenduen eta instituzioen arteko harremana ere beharko da presio soziala eragiten jarraitzeko. Harreman asimetrikoa izango da, presioa eragiten duena. Feminismoa diskurtso soila ez ezik praktika politikoa ere badelako eta, zalantzarik gabe, mugimendu feministak kontraboterea izaten jarraituko duelako. Horretarako, unean uneko aliantzak sortzeko beharrean egongo gara, baita eragile politiko eta instituzionalekin ere.

Imagen relacionada

Eskubideak kalean irabazten dira baina zuzenbide-positiboan horren gauzapena artikulatzen ez bada, gure borroka, hein handi batean, hankamotz geldituko da. Ikusi besterik ez dago gure Argentinako kideei pasa den urtean gertatu zitzaiena. Abortu legalaren aldeko inoizko mobilizaziorik handienak egin ziren berdez jantzitako Argentinako kaleetan. Baina abortuaren penalizazioaren kontrako lege-proiektuak Senatutik pasatu behar izan zuenean, ez zuen behar besteko babesik lortu.

Irlandan, aldiz, emakumeek lorpen izugarria atxiki zuten iazko maiatzean, abortuaren legalizazioaren aldeko erreferendumean baietzak irabazita, bertoko agintariei agindu zehatza helaraziz. Beraz, gure aldarrikapen feministak lege bihurtzeak berebiziko garrantzia daukala ezin uka. Dena den, badakigu lege formalak izateak ez duela bermatzen geroan praktikara eramango direnik. Mugimendu feministaren presioak jarraituko du izaten horretarako berme bakarra.

Hartara, estatus berria ez da eta ez da izango gure panazea. Inperfektua izango da hastapenetik, hutsuneekin jaioko da. Baina feministon ikuspuntutik potentzialitatea daukala esan dezakegu. Urrats taktikoak beti izan direlako funtsezkoak helburu estrategikoak lortzeko. Eta gure helburua emakumeok zentroan jarriko gaituen estruktura bat eraikitzea izan behar da, zaintza bizitzaren erdigunera eramango duen sistema. Horretarako, gobernu-formarik demokratikoena Errepublika izango litzateke. Eta Errepublika hori Feminista izango da, edo ez da izango.

 

 

AINARA ESTERAN, AMAIA KOWACH VELASCO, NEREA MARTÍNEZ ARANBURUZABALA, Mª SANTOS SANTA QUITERIA LERGA Y BEGOÑA VESGA.
(EGIARI ZOR, SANFERMINES-78: GOGOAN!, MARTXOAK 3, AHAZTUAK Y GOLDATU RESPECTIVAMENTE)

Queremos hacer de la denuncia por los crímenes del franquismo y la exigencia de juicio a Martín Villa un escenario desde el que reivindicar el papel de tantas y tantas mujeres.

No se trata de una cuestión personal. Es más, cuando Martín Villa ejerció de jerifalte franquista en el SEU, el Sindicato Vertical, el Gobierno Civil de Barcelona o como ministro en Madrid, algunas de nosotras aún no habíamos nacido. De todos modos, las razones que nos mueven para pedir su enjuiciamiento van más allá de lo estrictamente político. Lo nuestro es algo prepolítico, ligado a la decencia, la solidaridad, la dignidad y a los más elementales deseos de justicia que mueven a cualquier persona.

En aquellos años 70 en los que Martín Villa ascendió a los más altos cargos del andamiaje franquista, el régimen utilizó la represión de forma general para hacer frente a los movimientos sociales y políticos que se extendían por doquier. Principalmente, en los espacios obrero, nacionalista y popular, pero también con los nuevos movimientos feministas, ecologistas y de gays y lesbianas que entonces irrumpían y daban sus primeros pasos.

En todos estos ámbitos, y al margen de sus reivindicaciones propias, existía un común denominador que hablaba de la necesidad de impulsar la amnistía y una ruptura democrática –política y social–, con el anterior régimen. Por otro lado, estas exigencias iban bastante más allá de lograr unas libertades democráticas formales. Se quería cambiar a fondo aquella sociedad en la que el autoritarismo lo impregnaba todo: lo político, lo social, lo personal...

Sin embargo, la imagen oficial después trasmitida desdibujó el protagonismo de aquellos fuertes movimientos sociales que reclamaban desde la calle una profunda ruptura y exigían responsabilidades por los crímenes franquistas y los cuarenta años de rapiña, reacción y violencia del régimen. La historia oficial nos habló tan solo de una Transición modélica y pacífica; de negociaciones, pactos y consensos y de una democracia traída de la mano de un puñado de sesudos varones: el rey, Suárez, González, Fraga, Carrillo…

Pero la Transición no fue en modo alguno pacífica. Para forzar a las fuerzas de la oposición a abandonar sus exigencias y aceptar la reforma ofertada por el Gobierno de Suárez, el franquismo en el poder utilizó a fondo durante aquellos años su aparato represivo, vulnerando todo tipo de derechos humanos. Junto a ello, la Ley de Amnistía de 1977, otorgó impunidad y cubrió las espaldas a todos los responsables de la larga noche franquista. 

Martín Villa fue uno de los principales artífices de este proceso. Procedía del más puro aparato de Estado franquista, donde fue jefe nacional del SEU, secretario del Sindicato Vertical, gobernador civil de Barcelona y procurador en Cortes. Luego, durante la Transición, fue ministro de Relaciones Sindicales con Arias Navarro y ministro del Interior con el Gobierno de Suárez. Un currículum inmejorable. Pocos había como el suyo. Más adelante, tras la Transición, le premiaron con la presidencia de Endesa, Sogecable y la reciente consejería en el Sareb, el «banco malo» creado durante la crisis bancaria.

Durante estos mandatos se cometieron crímenes tan graves como los de Vitoria-Gasteiz y Montejurra (1976), semana pro-amnistía (1977), sanfermines (1978)…, así como otros muchos más habidos por toda la geografía vasca (Hernani, Donostia, Portugalete, Algorta, Gernika, Errenteria…) y estatal (Madrid, Málaga, Tenerife, Tarragona, Alacant, Barcelona…). Debido a ello, Martín Villa ha sido imputado en los tribunales argentinos por crímenes contra la humanidad. Pero ello resulta claramente insuficiente. Sus responsabilidades deben ser depuradas en primer lugar aquí, en el lugar donde se cometieron todos estos crímenes.

Resultado de imagen de martin villa 3 de marzo vitoria

En relación con lo anterior, quienes firmamos este escrito queremos reivindicar el papel jugado por las mujeres de nuestro pueblo en los distintos ámbitos de la vida política y social de aquellos tiempos, así como destacar la represión que cayó también sobre ellas como consecuencia de lo anterior. Un papel doblemente silenciado. En primer lugar, por esa historia oficial a la que antes nos hemos referido, que solamente ha destacado el «buen hacer» de aquellos sesudos varones y padres constitucionales y, en segundo término, por la propia izquierda, que en tantas ocasiones ha silenciado y desdibujado nuestra participación en la lucha contra la dictadura, unilateralizando y masculinizando la misma.

Porque no es solo al hablar de la lucha feminista cuando debe ser visibilizado el papel que jugaron las mujeres. Existieron otros movimientos (vecinal, estudiantil, ikastolas…), cuya conformación y actividad no pueden entenderse sin situar en el centro de los mismos a estas. Y lo mismo ocurrió en el propio movimiento obrero donde importantes sectores y luchas (textil, comercio, banca, enseñanza, alimentación…) fueron protagonizadas principalmente por mujeres, siendo estas también quienes tejieron las redes de solidaridad que hicieron posible materializar muchas huelgas obreras.

Por su participación en estas actividades estas mujeres fueron multadas, reprimidas, detenidas, torturadas, encarceladas y asesinadas. Los despidos y listas negras también las acompañaron. La represión que se abatió sobre ellas llevó añadido además un plus derivado de su condición de mujer. Rara fue la detención en la que los policías que las interrogaron no completaron su trabajo acompañándolo de vejaciones machistas, tocamientos e, incluso, violaciones. Y especial fue también el régimen carcelario padecido por estas en las siniestras cárceles franquistas en las que cumplieron sus condenas.

Por todo esto es por lo que quienes firmamos este artículo, mujeres que participamos en diferentes grupos e iniciativas relacionadas con la memoria histórica, queremos hacer de la denuncia por los crímenes del franquismo y la exigencia de juicio a Martín Villa un escenario desde el que reivindicar el papel de tantas y tantas mujeres que dejaron jirones de su propia vida en la lucha contra la dictadura y en favor de la libertad, la democracia y la justicia social.

Personas como Itziar Aizpurua, Arantza Arruti y Jone Dorronsoro, condenadas en el juicio de Burgos; las trabajadoras de Artiach, Areitio, Hifransa y de tantas otras fábricas, que fueron vanguardia en las luchas obreras; Amparo Arangoa, Elixabete Nosellas, Gloria Bosque y todos los cientos de mujeres que padecieron tortura por su militancia política, sindical o social; Gladys del Estal, Yolanda González, Normi Mentxaka, Blanca Salegi..., asesinadas por el franquismo durante aquellos años. En solidaridad con todas ellas es por lo que pedimos hoy, entre otras cosas, juicio a Martín Villa. ¡Va por vosotras y por todas nosotras!

 

Izaera politikoa duten gatazkak konpontzeko bide bakarra elkarrizketa eta ezberdinen arteko akordioa dela uste du EH Bilduk.

Barne liskarrak areagotzeko kanpoko eragileak egiten ari diren ahalegina zein estatu kolpe saiakerak Venezuelak bizi duen egoera oraindik eta gehiago zailtzen dute.

Ukaezina da Venezuelak egoera zaila bizi duela, baina Venezuelako herriari dagokio egoera bideratzea elkarrizketaren bidez eta kanpoko esku-hartzerik gabe. Barne gatazka sustatzeak oraindik eta gehiago zailtzen du egoera. Era horretara, nazioarteko pronuntziamenduak azpimarratu nahi ditu EH Bilduk.

Venezuelako herriak bere buruari eman dizkion instituzioak eta prozesu demokratikoak zein egoera zail hau bideratzeko adostu ditzaketenak errespetatu beharra dagoela uste du EH Bilduk. Baina azpimarratu nahi du elkarrizketa eta adostasunak bilatzetik etorriko dela konponbidea.

Edozein modutara, Venezuelan egiten ari diren kanpoko esku-hartzeak gaitzesten ditugu eta uste dugu kanpoko eragileei elkarrizketa sustatzea dagokiela konponbideak bilatzeko helburuarekin. Bidea ez da, inondik inora, tentsioak eta barne-liskarrak sustatzea eta oraindik eta zailtasun handiagoak sortzea. Elkarrizketa da lehentasun osoa izan behar duena.

venezuela

Izena eman Boletinean!

Showcases

Background Image

Header Color

:

Content Color

: